I am going to take you somewhere magical

Vrijdag 23 februari 2018

Nooitgedacht dat mijn hobby zo groot zou worden dat ik erdoor op reis zou gaan. Vroeger wilde ik altijd graag stewardess worden, want dan kon ik wat van de wereld zien. Reizen doe ik graag. Alleen was er altijd wel een reden waarom die droom niet door kon gaan: te klein, zwanger, kwam niet handig uit met de verhuisplannen van mijn ouders, studie aan de PABO, weer zwanger, enz, enz. Kortom het is er nooit van gekomen. Maar dan nu: reis ik TOCH! En hoe. Na mijn eerste internationale workshop in Kopenhagen, ook Naar Engeland geweest en afgelopen februari zelfs naar New York. Een stad waar ik voor die tijd nog nooit geweest was.

Nadat ik het weer voor elkaar gekregen had om zoveel mogelijk omslagdoeken in vacuümzakken in mijn koffer te pakken voordat deze explodeerde, gingen we op reis. Ja deze keer kwam mijn vriendje ook mee. Iemand moest toch foto’s maken en ook voor hem de eerste keer in NY, dus supergaaf allemaal.

Na twee vluchten, een busrit en een taxirit kwamen we aan op ons Airbnb adres middenin de wijk Queens. Een beetje buiten het centrum van NY maar met super openbaar vervoer verbinding naar het centrum en toch lekker rustig. Je hebt gelijk door dat je in Amerika bent. Om de haverklap hoor je sirenes van politie/brandweer of ambulance, grote auto’s rijden rond, iedereen loopt met een beker drinken in zijn hand en kijkt graag naar het schermpje van de telefoon. Na een voedzame maaltijd: Chileens, zitten we in de Latino hoek van de stad, moe en voldaan in bed geploft.

Zaterdag 24 februari 2018

Na een goede nacht waren we van plan de stad te gaan verkennen. Inmiddels zijn we vrij bedreven in ‘zonder enige planning op stap’ te gaan, tot grote onvrede van mijn ouders, die zo’n reis maanden van te voren helemaal uitstippelen tot de openingstijden van de te bezichtigen musea aan toe. Wij niet, wij zien wel wat er op ons pad komt. We zijn er tenslotte een week. En als we iets missen, hebben we wat om naar uit te kijken een volgende keer toch?

Eerst even bij ons lokale supermarktje, wat 24 uur per dag open is, wat ontbijt scoren en vervolgens met lijn 7 uitgestapt op Times Square. We hadden er al een glimp van opgevangen uit de bus raampjes gisteravond, maar nu zagen we het overdag. Wat een spectaculair gebeuren! Overal felverlichte billboards, sommige met bewegende beelden, anderen knipperend en weer andere rollen verschillende foto’s voorbij. We hebben er even met open mond naar staan kijken om het allemaal in ons op te nemen.

Na een wandeling van 20 min, je verkijkt je snel op de grootte van NY, waren we in Central Park. Het is duidelijk dé plek voor ontspanning van de New Yorkers in het weekend. Je ziet er mensen joggen, families wandelen, oudjes op bankjes bijkletsen, hele groepen yoga doen op het gras, krantje lezen in de zon. Toeristen wandelen er ook volop of gaan voor een ritje in de paardenkoets.

Wij wandelen er gewoon doorheen, want we willen op iedere hoek minimaal 10 foto’s maken. Na wat scènes te hebben geschoten komen we om de hoek van een rotsblok een excentriek gekleed stel tegen. Hij is volledig gekleed in schotse ruit en zij van nek tot teen in het zwart maar met een prachtige paarse tulband op haar hoofd die goed opvalt. Van hem krijg ik een compliment over mijn omslagdoek en een gesprek is gauw gestart. De dame in kwestie wil hem graag kopen, en na een paar maal te hebben aangegeven dat hij niet te koop is vanwege het feit dat hij nog mee moet naar de workshops die ik ga geven, neemt ze er geen genoegen mee en wil dan de tas. Ook die is niet te koop vertel ik haar (een van mijn eigen pronkstukken namelijk). We raken aan de praat en blijken beiden op Instagram een profiel te hebben. Het valt me meteen op dat deze dame ook erg van kleur houdt. Daar zal mijn doek zeker een goed thuis hebben. We gaan nog even samen op de foto. Het blijkt een celebrity te zijn: Patricia Fox (Purely Patricia). Ook de mannen kunnen het prima vinden en wisselen informatie uit. We spreken af dat ik over de mogelijke verkoop van het doek een nachtje ga slapen en dat we elkaar verderop in de week weer gaan zien. De afspraak is gauw gemaakt. Het wordt woensdag.

purely patricia fox pollevie

Terwijl we door het enorme park slenteren krijg ik veel complimenten over mijn kleurrijke voorkomen. Het valt me op dat de meeste New Yorkers zwart gekleed gaan, en dat ik behoorlijk opval. Mensen gaan spontaan glimlachen als ze me tegemoetkomen, en zowel mannen als vrouwen zeggen er wat van. Altijd positief. Verschillende leuke gesprekken worden gevoerd die dag. Het valt me op dat ALLE New Yorkers die wij zijn tegengekomen reuze vriendelijk, gastvrij en leuk zijn!

Na een flinke wandeling hebben we trek en gaan een plek zoeken met wifi, want ja even social media op de hoogte houden van mijn avonturen, en ergens waar we verantwoord wat kunnen eten. Blijkt nog best lastig in een stad als dit om iets gezonds te vinden tussen al het fastfood.

Als we neerstrijken bij een Starbucks, blijkt er om de hoek een wolwinkel te zitten. Daar moet ik natuurlijk even heen om te kijken wat er zoal te koop is. We gaan naar Knitty City. Het moment dat ik binnenkom zie ik het al, deze winkel is anders dan de Nederlandse wolwinkels. Hier verkopen ze het merendeel van de wol nog in zoals het van de ververijen komt, i.p.v. opgerold. Dit doen ze graag voor je in de winkel. Ze hebben een flinke selectie en ik kijk mijn ogen uit. Wat een keuze! Tot ik ineens vrolijke kreetjes hoor. Het winkelpersoneel bekijkt mijn doek en laat hun enthousiasme blijken. Ik mag op de foto en wordt op hun IG profiel geplaatst. Er volgt een leuk gesprek. In de winkel is een grote groep mensen aan het breien. Ook mannen. Ze maken allemaal verschillende werkstukken. Erg leuk om te zien. De winkel is tot het plafond vol met de prachtigste garens en eigenaresse Pearl vertelt er trots over. Ook hoe de community tot stand is gekomen en gegroeid die haar winkel nu bezoekt. Na een selectie uit de enorme keuze te hebben gemaakt vertrek ik met twee zakken vol wol.

knitty city pollevie

We hebben van nog een andere wolwinkel gehoord aan de andere kant van het park. Samen steken we het park over (duurt 30 min) en aan de andere kant eten we bij een tacotruck wat Street food. Het blijkt een populaire lunchstop te zijn en we raken er aan de praat met Jeff, die daar een burrito komt eten. Ook hem valt mijn bontgekleurde doek op en hij vraagt wat we in NY doen. Hij komt net zelf van de kringloop waar hij een feestoutfit bij elkaar gezocht heeft, maar er ontbreekt nog wat. Hij laat ons het jasje zien en de broek die hij erbij aan wil. Hij is nog op zoek naar een ludieke vlinderdas. Ik bied ter plekke aan die voor hem te haken en hem van de week weer te ontmoeten om hem zijn unieke polleviestrikje te overhandigen. Hij gaat akkoord en telefoonnummers worden uitgewisseld. Hier hou ik van! Spontane plannen en acties.

Bij de volgende wolwinkel Annie and Co, was het druk! Er was een workshop bezig en wederom een grote groep breiende mensen, zowel dames als heren. En een enorme keus en diversiteit aan garens. Een wolhalla. Ook hier wikkelen ze je gekochte bollen tot een werkbare bal. Alleen al een leuk proces om te zien. Ook mijn doek werd weer bewonderd en on we went.

Op zoek naar een maaltijd. Vanuit de bus van het vliegveld was mijn oog gevallen op een piepklein raam met luxe rode gordijnen en bontgekleurde plafonds. Ik heb een puik gevoel voor richting, dus het betreffende raam terugvinden was een fluitje van een cent. Maar de grote vraag was, zou het een restaurant zijn? Eenmaal bij dat raam, bleek het niet piepklein, maar behoorlijk groot en erg gezellig oogde het nog steeds. Binnen zag je mensen zitten aan witgedekte tafels, vrolijk kletsend en dinerend (gelukkig toch een restaurant) kroonluchters sierden het plafond en pianomuziek klonk vanbinnen. Meestal zijn dit soort tenten peperduur. Maar na een blik op de menukaart bleek dat ook wij dit gewoon konden betalen en liepen we Chez Josephine binnen. Een Parijs sfeertje kwam ons tegemoet en door de gastheer werd ons gevraagd naar onze reservering. Die hadden we niet…. ook niet bij stilgestaan natuurlijk, maar ja het was zaterdagavond en de tent zat vol. Hij bekeek ons wel van top tot teen, en ik kan heel lief lachen. Hij wierp nog een blik op de reserveringen en hij bleek ergens toch nog een tafeltje te hebben. Wij werden meegenomen naar de achterkant van het restaurant waar een ronde tafel van de muur getrokken werd, met het verzoek of we wilden gaan zitten op de stoelen erachter en de tafel werd weer teruggeschoven. We zaten. Het eten en de bediening waren voortreffelijk! Normale porties en om je vingers bij op te eten. Ik had eend in sinaasappelsaus met wilde rijst en groene groente. Water zat bij de maaltijd in, evenals de gezellige sfeervolle pianomuziek. Dus als je ooit in NY bent en je zoekt een plek om te eten…. Chez Jospehine. Het bleek het restaurant te zijn van de zoon van de bekende Josephine Baker. Ook leuk om te weten vond ik.

Zondag 25 februari 2018

Workshopdag. Deze workshop vond plaats bij Emelia en Jo thuis. Zij heeft een ruime kelder en wilde al zo lang een workshop volgen dat ze mij had uitgenodigd om langs te komen en er een te geven. Zeer gastvrij werden we onthaald, en al snel volgden alle deelneemsters. Na een zeer gezellige geslaagde dag nam iedereen vol inspiratie weer afscheid en keerden ze gauw huiswaarts zodat ze verder konden haken. Ook wij, want ik had nog een strikje te haken. Bedankt voor de enorme gastvrijheid Emelia en Jo! We komen heel gauw terug.

nyc pollevie workshop crochet shawl

Maandag 26 en dinsdag 27 februari 2018

Zijn we on tour geweest met de hop on hop off bus door NY. Iedere keer weer verbaas ik me erover dat ik me er zo in de afstanden vergis. De bustour kende 4 verschillende tours die je dan in twee dagen zou kunnen doen. Daarbovenop kon je nog de nighttour doen, en een cruise maken naar de Statue of Liberty. Nadat het al bijna 3 uur duurde voor we een helft van de stad gezien hadden besloten we de cruise ook maar gelijk op maandag te doen, hadden we die alvast gehad. Onderweg zie je al die bekende en beroemde gebouwen die je zo vaak ziet in films en series. Bijna surrealistisch om er nu zelf tussen te staan en wandelen. Zeer indrukwekkend. Ook de cruise is een echte aanrader. Ze varen tot vlakbij het beeld zodat je mooie foto’s kunt maken, maar vooral de skyline van NY vond ik prachtig! En dat had ik van tevoren niet verwacht.

one world nyc pollevie

Daarna door naar de 9/11 memorial. Ze hebben er iets zeer sereens en moois van weten te maken. Op het fundament van een van de twee torens staat nu een hele grote vierkante waterval, met daaromheen plakkaten waarin alle namen van de overledenen staan. Doordat de zon laag stond en tussen de gebouwen door scheen was het er stil en prachtig. Heel erg indrukwekkend. Op het fundament van de andere toren staat met museum.

ground-zero

Ook staat er ‘The Oculus’ een wit gebouw wat oogt als een vliegend geraamte. Een uniek architectonisch wonder vind ik het. Het valt erg op vanwege de helderwitte kleur tussen alle andere gebouwen. Ook binnen is het licht en mooi. Een kunstwerken en zeer het bezoeken waard.

Na deze indrukwekkende plek gingen we op zoek naar een wolwinkel die me door zowel mensen in Nederland als in NY was aangeraden. Purl Soho. En inderdaad het is een prachtige winkel! Groot, ruim en zeer goed gesorteerd. Ook hun personeel is vriendelijk behulpzaam en weet veel over de producten. Ze hebben inmiddels kun eigen wollijn waaronder een fluor gele kleur die ik niet kon laten liggen. Na ook hier een uurtje te hebben rondgekeken en tja… ook weer wat gekocht weer verder.

De ‘Highline” is iets nieuws in NY. En nog niet zo bekend onder toeristen. Het is een groenvoorziening gebouwd op een oud metrospoor boven de straat. Er mogen alleen voetgangers komen. Het is ook makkelijk te vinden en zeer de moeite waard. Je waant je in een groene oase van rust. Vooral zomers moet het er geweldig zijn, dan stroomt er ook water bij wijze van een beekje. Hier komen mensen tijdens hun lunchpauze, s’avonds om te wandelen, of gewoon om even lekker te zitten, want er is genoeg zitplek. Het kronkelt tussen de hoge kantoorgebouwen en woontorens en komt uit bij de mond van de Hudson zodat je over het water kunt kijken. Zeer de moeite waard om te bezoeken.

Dinsdag deden we het noordelijk deel van de stad met de bus en hadden we afgesproken met Jeff. Zijn strikje was klaar en ik wilde het graag aan hem overhandigen. Hij nodigde ons uit voor lunch bij een zeer populaire pizzatent in NY. Superblij met zijn strik namen we na de lunch weer afscheid. Hij had ons wat tips gegeven voor Brooklyn waaronder een ijswinkel die het bezoeken waard was en dat laat ik me geen twee keer zeggen. Brooklyn is prachtig! Ik wilde er vooral die bruine huizen met trapjes ervoor (bekend van Sex in the City) zien en natuurlijk een ijsje eten.

Woensdag 28 februari 2018

In de ochtend afgereisd naar het noorden van de stad. Hier woont Nancy: social media person van Knitty City. Zij zou een interview en fotoshoot doen voor hun blog. In een café hadden we afgesproken zodat ontbijten ook gelijk een mogelijkheid was. Na een gezellig gesprek, de nodige aandacht en waarderende blikken van andere klanten, zijn we op pad gegaan naar een lokaal park om de fotoshoot te doen. Ook hier weer een prachtige locatie met verschillende uitzichtpunten over de Hudson waar door de mensen van de stad veel gebruik van wordt gemaakt.

pollevie photoshoot

Vervolgens weer op pad, want…. we hadden afgesproken met Purely Patricia midden in NY in haar appartement. Google Maps wees ons feilloos de weg en we wandelden een complex binnen waarvan de portier eerst wilden weten voor wie we kwamen. Bij het noemen van haar naam gingen zijn oogjes twinkelen en werd er gebeld dat we er waren. We mochten naar boven komen. Enthousiast en in vol ornaat staat Patricia in de deuropening. We worden warm onthaalt, maar moeten wel even onze schoenen uit doen. Binnen is het net een museum. Deze dame heeft stijl en klasse! Een rode gang leid naar een woonkamer die ik alleen uit tijdschriften ken. Prachtige meubels, met fluweel bekleed, rijkversierde kussens, verse bloemen, een groot schilderij van Patricia hangt aan de muur, naast curiosa die ze zelf gemaakt heeft. Decoupage hoedendozen, versierde speciaal gemaakte franse lampjes op voet, haar bloemenhoofdtooi van een paar jaar terug staat bovenop een antiek kastje tussen twee grote hoge raampartijen in. We krijgen een rondleiding door haar appartement en praten over van alles en nog wat. Het is verbazend hoeveel gelijkenissen we hebben en we blijken van dezelfde spullen te houden. Ook zij heeft diademen vol vlinders, draagt opvallende make up; blauwe wenkbrauwen en een opvallend rood gestifte mond; houdt van glitters, tuttut en opvallend. Het had mijn moeder kunnen zijn! Daarnaast is ze energiek, krachtig, en ontzettend leuk! Volledig opgedoft verlaten we het pand; Patricia is going to take us somehwere magical. Ik kan alleen maar dromen waar dat is.

Na een kort metroritje waar wij ontelbare keren opvallen en onopvallend op de foto worden gezet met zijn tweeën komen we aan in een gebouw waar ze stoffen bloemen maken op de ouderwetse manier voor zeer bekende modehuizen zoals Victor en Rolf, Gucci, Prada, om er maar een paar te noemen. M&S Schmalberg Custom Fabric Flowers. Wat blijkt: Patricia vindt het maar niets dat ik Chinese bloemen in mijn haar draag en zoekt ter plekke vervangers. Nou moet ik zeggen, de bloemen die ze hier maken zijn geweldig! Zo teer en uniek. In alle kleuren. Het hele proces kun je er zien. De rollen stof, de machines waar de antieke ijzeren vormen in worden verhit en vervolgens op de stof gedrukt om er een perfecte stoffen bloem uit te drukken. Deze worden afgeleverd bij dames die snel en vakkundig de bloemen in elkaar zetten. Vervolgens worden ze in kartonnen dozen verscheept over de hele wereld. Inderdaad een magical place. Na een selectie te hebben gemaakt uit alle tere bloemen, vertrokken we om nog even een bezoek te brengen aan iemand die korsetten en handschoenen maakt voor dragqueens. Ook een wereld waar ik te weinig van af weet, maar fascinerend.

Voor het diner streken we weer neer bij Chez Josephine. Dit keer werden we in het raam geplaatst, en wederom was de maaltijd voortreffelijk! Na nog een rondje gearmd over Times Square vertrok Patricia met ‘haar’ doek terug naar huis en wij naar dat van ons. Wat is NY toch een fijne plek!

Donderdag 1 maart 2018

Mijn vriendje doet ontzettend veel voor me en mag daar wel eens voor beloond worden anders dan hem mee uit eten te nemen. Vanaf de cruise had ik de perfecte verassing al gezien en geregeld. We gingen een helikopter vlucht maken boven NY! Het was ook echt een unieke ervaring. Je ziet NY van een andere kant. De rest van de dag hebben we in een roes door de stad gestruind. ‘S-avonds waren we uitgenodigd om bij Emelia te eten, een traditionele Amerikaanse maaltijd. Konden de mannen nog even kletsen en wij haken. Ideaal, erg gezellig en lekker. We werden met de auto opgehaald en waren verrast door de kookkunsten van de schoonzoon. Emelia’s dochter was er ook met haar pasgeboren baby: een schatje! Wederom een heel erg gezellige avond genoten en toen werden we ook nog thuisgebracht!

helicopter nyc pollevie

Vrijdag 2 maart 2018

Slecht weer. Het werd de hele week al aangekondigd. Het zou gaan stormen. De perfecte dag om dus wat te haken. In de ochtend had ik afgesproken om thee te drinken met Purely Patricia in haar appartement. Gewoon girls onder elkaar. Dit keer herkende de portier me direct en wist voor wie ik kwam. Patricia zelf kwam net van het sporten en moest nog even douchen. Ik zette thee en bladerde door een tijdschrift waar ze een artikel in geschreven had over een fictieve brillenwinkel. Daarna hebben we uitgebreid over haar Paascostuum gesproken. Met pasen is er op 5th Avenue the Easter Parade. Mensen leven er het hele jaar naartoe en het is een hele happening. Hoe gekker, opvallender je eruitziet hoe beter. Patricia doet ieder jaar mee en is ook alweer druk om dit jaar iets unieks te vinden wat opvallender is dan de rest. Het gaat haar zeker lukken! Wat een respect heb ik voor haar op die leeftijd zo levenslustig en leuk.

Helaas was het alweer veel te snel tijd, en had zij andere afspraken en ik ook: de wolwinkel.

Ik had er een zakelijke bespreking met Pearl de eigenaresse en heb er wat uurtjes doorgebracht al hakend. Zeer relaxed en leuk. Ze zijn er bezig met een project: Evil Eye project. Na de schietincidenten op de scholen zijn ze het zat en moet er wat gebeuren met de wetgeving rond wapens. Er is door iemand bedacht om vingerloze wanten te haken/ breien en er ogen op te maken. Eind maart gaan ze protesteren en willen ze dat zoveel mogelijk mensen die wanten dragen en met de handen omhoog protesteren. Een zeer goed doel en belangrijk project.

Zaterdag 3 maart 2018

Workshopdag in Troy. Na een treinreis kwam ik aan in Troy bij Darn Good Yarn. De dames zaten al klaar toen ik kwam want de trein was iets vertraagd. Niet getreurd, konden we gelijk beginnen. Helaas kwam ook aan die dag alweer veel te snel een eind. Na de groepsfoto, ben ik weer teruggegaan naar de Big Apple om samen te eten met mijn vriendje en moe maar voldaan in bed te kruipen. De volgende dag zouden we terugreizen naar Nederland.

Zondag 4 maart 2018

Ik vervoer mijn doeken als ik op reis ben in vacuümzakken die je met de stofzuiger vacuüm zuigt. Hier in Nederland heeft iedereen er een, maar in Amerika kennelijk niet. Zo ook niet het huis waar wij verbleven…. Klein probleempje. Geen nood. Ik zou de stofzuiger wel even ophalen bij Mike, de Indiër op de hoek, die mij de hele week al met gekke vragen weet te helpen. Ook hij had geen stofzuiger. ‘We sweep’ was zijn lachende antwoord. Oke Mike, maar hoe ga ik dan al die wol, doeken en de rest mee krijgen??????

Ik ben echt een kei in ‘out of the box thinking’, en ik zou Ellen niet zijn als ik geen oplossing wist. Emelia. De dame waar ik begin deze week de workshop gegeven had, zou toch wel een stofzuiger hebben? En ja hoor die hadden ze, ze kwamen er graag mee langs om even te kijken hoe ik dit ging fixen. De dag ervoor had ik een coconut cream Pie gekocht bij de magnolia bakery dus die konden we dan gelijk vierendelen voor bij de koffie.

Met een grote grijns arriveerde de redders in nood met de stofzuiger. Nadat het ding opnieuw in elkaar gezet was deed hij keurig zijn werk, zoog al mijn zakken vacuüm en paste alles weer keurig in de koffer/tas/andere tas en extra tas. En oh ja, er is een klein doosje achtergebleven, die heeft Emelia nog opgestuurd naar Nederland.

Dit keer paste het net niet helemaal 😊😊

Deel en like deze pagina:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *